To jest miejsce, gdzie można neoprezbiterom złożyć życzenia

u początku ich kapłańskiej drogi.

Eucharystia wśród grupy polskich emigrantów w Irlandii

Kiedy byłem nastolatkiem, pewnego dnia mój brat przyniósł do domu kasety zespołu, którego muzyka była tajemnicza, piękna i opisywała jakiś nieznany dla mnie świat. Nie miałem wtedy pojęcia, że była to jedna z najbardziej znanych kapel irlandzkich grających muzykę celtycką, śpiewając w tymże języku. Wówczas w najśmielszych marzeniach nie wysnułbym sobie, że moje życie zwiąże się z tą częścią Europy, która zwana jest wyspą świętych i uczonych, czyli z Irlandią. Ale aby zrozumieć, dlaczego tak się stało, trzeba się nieco cofnąć w czasie…

Za działaniem Bożej Opatrzności, w życie młodego Bartka, oczarowanego światem komputerów i muzyki elektronicznej, wkroczył Pan Jezus. Fascynacja techniką i bezkrytyczne chłonięcie masowej kultury doprowadziło do tego, że piękny świat wiary, wyniesiony z domu rodzinnego i wzbogacony doświadczeniem bliskości Kościoła, w którego życiu uczestniczyłem jako ministrant i lektor, zaczął się chwiać w posadach a ja zacząłem doświadczać realnie, co to znaczy duchowe umieranie przez grzech. Bóg jednak nie zostawił mnie samego w tym zagubieniu i nie pozwolił mi długo trwać w takim stanie. W tamtym czasie wyjechałem na rekolekcje oazowe Ruchu Światło – Życie, gdzie doświadczyłem nawrócenia – bardzo głębokiego spotkania z Jezusem, żywą Osobą, Bogiem miłosiernym, przebaczającym. To wydarzenie wyznaczyło nowy kierunek w moim życiu – drogę wiary. Nie od razu oznaczało to dla mnie wybór stanu zakonnego czy kapłańskiego. Z czasem jednak zacząłem dostrzegać, że takiego życia dla mnie pragnie Pan Jezus.

praca reporterska w czasie ewangelizacji na Przystanku Jezus

Zrozumiałem bowiem, że On chce, żebym tej łaski spotkania z Nim nie zatrzymywał tylko dla siebie czy rodziny, którą mógłbym założyć. Ale bym wspólnie z Nim szukał tych, którzy „mieszkają w ciemnościach” i aby to przebywanie z Nim stało się treścią całego mojego życia. Nie obyło się bez wewnętrznych walk, aby się na to zgodzić, łaska Boża jednak przyszła  z pomocą. Pan Bóg dał mi do zrozumienia, przez bardzo konkretne wydarzenia, że chce, abym wstąpił do werbistów, choć zupełnie nie znałem tego Zgromadzenia. I tak w sierpniu 2002 roku pojechałem do postulatu do Nysy, do świata całkowicie nowego, obcego. Z czasem jednak rosło we mnie wewnętrzne przekonanie, że jest to moje miejsce, a Duch Święty mnie w tym upewniał, szczególnie przez doświadczenie uczestnictwa w różnych dziełach ewangelizacyjnych, gdzie mogłem namacalnie doświadczać mocy Ewangelii oraz tego jak bardzo współczesny człowiek potrzebuje Boga.

w studio radiowym werbistowskiego ośrodka Kairos w Irlandii

Po czterech latach formacji w seminarium w Pieniężnie pojawiła się niespodziewana propozycja wyjazdu na praktykę misyjną do Irlandii. Owa propozycja stała w sprzeczności z moimi planami co do przyszłości jako werbisty, bowiem wtedy wiele myślałem o Afryce. Po różnych perturbacjach ostatecznie w 2007 roku udałem się na dwa lata do Irlandii. Był to piękny, ale i trudny czas spotkania z  nieco innym światem, kulturą i Kościołem, który już wtedy był w bardzo dużym kryzysie. W czasie tej praktyki mogłem również rozwinąć swoje umiejętności w zakresie posługiwania się mediami, w szczególności radiem i telewizją. Pozwoliło mi to zrozumieć, że ewangelizacja świata mediów oraz używanie tych potężnych środków komunikacji w celu przybliżania innym Dobrej Nowiny o zbawieniu  są moim „powołaniem w powołaniu”.

Lata formacji zakonnej naznaczone były różnymi zawirowaniami i kryzysami, jednak z Bożą pomocą nastał dla mnie szczęśliwy dzień złożenia wieczystych ślubów zakonnych a później przyjęcia święceń diakonatu, zwieńczonych otrzymaniem święceń kapłańskich 8 maja 2011 roku.

posługa diakona - czuwanie młodzieżowe w Pieniężnie

Decyzją przełożonych z Rady Generalnej naszego Zgromadzenia w Rzymie, zostałem przeznaczony do pracy w prowincji irlandzko-brytyjskiej. Oznacza to dla mnie powrót do osób i miejsc, które już dane było mi poznać. Ale jest to zarazem nowe wyzwanie, wracam tam bowiem jako kapłan, spadnie więc  na mnie dużo większa odpowiedzialność za drugich i ich drogę do Boga.

W pierwszych latach formacji rozdawałem nowo poznanym przyjaciołom kolorowe różańce misyjne, prosząc, aby modlili się za mnie na zielonych koralikach, które symbolizują kontynent afrykański – moją pierwszą „misyjną miłość”. Stało się tak, że owa afrykańska zieleń modlitewna została w Niebie przemieniona na zieleń irlandzką. Kończąc więc, proszę Cię, Drogi Czytelniku, jeśli kiedyś dane Ci będzie modlić się na różańcu misyjnym, abyś dziesiątkę różańca na zielonych koralikach ofiarował za ojca Bartłomieja. Za co z góry serdecznie dziękuję!

o. Bartłomiej Parys, SVD

www.barteksvd.net

„Pan jest

moją mocą”

W pewnym momencie mojego życia niespodziewanie odkryłem powołanie misyjne. „Przypadkowo” otrzymałem pocztą zaproszenie do wzięcia udziału w akcji św. Krzysztofa w nieznanym mi wówczas Zgromadzeniu Słowa Bożego w Pieniężnie, związanej ze zbieraniem środków na transport misyjny i tak to się zaczęło. Włożyłem kartkę do szuflady i zacząłem zastanawiać się nad tą sprawą. Już wcześniej odczuwałem pragnienie pracy na misjach, a ta informacja była wskazówką do dalszego działania. Po dwóch latach przemyśliwań już wiedziałem, że chcę zostać misjonarzem. W sposób tajemniczy przyciągała mnie Afryka. W 2004 r. wstąpiłem do Zgromadzenia Słowa Bożego. Odbyłem sześciotygodniowy postulat w Nysie, następnie dwanaście miesięcy spędziłem w nowicjacie w Chludowie, potem kolejne sześć lat w seminarium w Pieniężnie. Formacja była dla mnie ogromnym ubogaceniem, odkryłem i zrozumiałem wiele rzeczy. Teraz wiem, że posługa misyjna to niełatwa sprawa i że nie można jej postrzegać wyłącznie w kategoriach egzotycznej przygody, wymaga ona wielkiego poświęcenia i samozaparcia. Otrzymałem pierwsze przeznaczenie misyjne do Zimbabwe. Moje marzenie o pracy w Afryce na tym etapie się spełniło. Mam nadzieję, że uda mi się zrealizować moje misyjne powołanie. Dziękuję wszystkim, którzy mnie wspierali w czasie formacji i bardzo proszę o modlitwę, abym sprostał zadaniom, które tam na mnie czekają.

W miłości Słowa Bożego

Janusz Michałowicz

Wymodlone powołanie

Pielgrzymka do Steylu

Urodziłem się w mieście znanym z krzywej wieży, pierników i Kopernika. Tak, jestem rodowitym Torunianinem. W sobotni wieczór, 24 września 1977 roku w rodzinie Danuty i Marka Brzezińskich, przyszedł na świat ich jedyny potomek – Bartosz. Ponieważ nie ma (na razie!) żadnego świętego Bartosza, więc na chrzcie dostałem dwa imiona: Bartosz Marek. W ten sposób dostałem za patrona św. Marka Ewangelistę, do którego dołączył, po moim bierzmowaniu, św. Jan Chrzciciel. Pomimo, tak wielkich świętych czuwających nade mną oraz wiary przekazanej przez rodziców, nawet przez myśl mi nie przeszło życie zakonne, posługa kapłańska czy misje. Wręcz przeciwnie… lata szkolne to czas, w którym rozwijałem zdolności do przedmiotów ścisłych. Brałem udział w olimpiadach z matematyki, fizyki a nawet chemii. Warto nadmienić, że odnosiłem sukcesy, a to za sprawą wspaniałych toruńskich nauczycieli np. Pana Włodzimierza Obremskiego, Stanisława Niedbalskiego, Henryka Pawłowskiego. Nawet po szkole średniej nic mnie nie ciągnęło do służby ołtarza.

Praktyka Regency w Stowarzyszeniu Pomocy Rodzinie Droga w Białymstoku

Ukończyłem studia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, na kierunku matematyka specjalność informatyka, po czym zostałem namówiony, przez mojego promotora (wspaniałego człowieka i wielkiego matematyka) Pana prof. dr hab. Andrzeja Nowickiego, na rozpoczęcie studiów doktoranckich z matematyki. Choć porzuciłem je po pierwszym roku, to był to dla mnie czas przełomowy. Wiązał się bowiem z jednej strony z poważnym kryzysem wiary, zaprzestaniem chodzenia do kościoła, a z drugiej strony ze spotkaniem świadka wiary – koleżanki ze studiów doktoranckich. Także pewne trudne, acz opatrznościowe, sytuacje pokazały mi, że pieniądze i dobra materialne niezauważalnie znalazły się w centrum mojego życia, a nawet w nich upatrywałem sens życia. Zatem jak to się stało, że jestem Werbistą, skoro wtedy wiara wygasła? To wszystko za sprawą mojej mamy. Widząc, że oddaliłem się od Boga, Kościoła i jednocześnie nie daję sobie przemówić do rozsądku, przez rok codziennie modliła się na różańcu prosząc o łaskę wiary dla mnie.

Efektem tej modlitwy były pojawiające się u mnie pytania o sens życia i istnienie Boga, było spotkanie koleżanki – świadka żywej wiary, pragnienie doświadczania Jezusa, jako kogoś bliskiego i … głębokie nawrócenie. Odbyło się to w tak krótkim czasie, że moi Rodzice widząc wielkie zmiany zachodzące we mnie, obawiali się, czy przypadkiem nie trafiłem do jakiejś sekty! Później pamiętam spotkanie z Papieżem w Krakowie, neokatechumenat i … głos w sercu, by pójść za Jezusem. Na początku walczyłem z powołaniem, mając pewne negatywne stereotypy o zakonnikach. Po pewnym czasie stereotypy upadły. Pojawiło się pragnienie i decyzja, by wstąpić do zakonu. Ale do jakiego? Pomyślałem, że nie będę chodził od zgromadzenia do zgromadzenia, bo długo może potrwać nim trafię do właściwego. Poprosiłem Boga o znak, także jako potwierdzenie, że nie jest to jedynie mój wymysł.  Bóg mnie wysłuchał i wyraźnie dal znać, że Jego wolą jest bym został misjonarzem – Werbistą. Nic nie wiedziałem o tym Zgromadzeniu, ani nie spotkałem żadnego Werbisty, więc czym prędzej napisałem list do Pieniężna. Pojawił się jednakże poważny problem.

Z rodzicami po moich święceniach diakonatu - Rybnik 2010

Moi kochani Rodzice nie byli przygotowani na to, że „ich jedynak” pójdzie do zgromadzenia i to jeszcze misyjnego. Mama płakała, tata się nie zgadzał. Wszelkie rozmowy na ten temat kończyły się kłótnią. Powiedziałem Bogu, że bez błogosławieństwa Rodziców nie wstąpię i zostawiłem Mu rozwiązanie problemu. W międzyczasie złożyłem wymagane do wstąpienia dokumenty. 15 sierpnia 2003 roku zostałem odwieziony przez Rodziców do Postulatu w Nysie i tam przed pożegnaniem… pobłogosławili mi. Teraz po latach studiów filozoficzno-teologicznych rozpoczynam moją posługę. Otrzymałem przeznaczenie do Angoli i wiem, że nie będzie lekko. Proszę Was, Drodzy Czytelnicy o modlitwę za mnie i za ludzi, wśród których będę pracował. Bóg zapłać!

Bartosz Brzeziński SVD